Schrijfwedstrijd De Rode Loper - Schouwburg Amphion

Dit jaar viert Amphion haar 50 jarig jubileum met een feestelijk weekend in september. In de aanloop daarnaartoe organiseert de schouwburg diverse activiteiten. Vanwege de wens om ook iets voor ouderen te doen zocht Amphion contact met Lang Leve Kunst en Naoberschap (LLK) van de Gruitpoort. Uit deze samenwerking ontsprong een schrijfwedstrijd voor 150 derdeklassers van het Rietveld Lyceum te Doetinchem genaamd De Rode Loper. Leerlingen gingen in gesprek met hun opa of oma en sommigen ook met 65+’ers die zich vrijwillig hadden opgegeven voor het literaire project. In totaal spraken ze meer dan 100 ouderen.



De leerlingen kregen de opdracht om ouderen te bevragen over het uitgaansleven van pakweg een halve eeuw geleden. Hoe vierden ze feest, wat ging er vooraf aan een uitgaansavond? Grootouders bleken lang niet zo braaf als gedacht! Verhalen over een eerste kus, het ontmoeten van een grote liefde of het beleven van avonturen met vrienden, kwamen boven. De gesprekken leverden flink wat verhaalstof op.

8 juni was het zover: de prijsuitreiking van het schrijfproject

Tijdens deze feestelijke middag lazen de leerlingen hun verhaal voor aan de ouderen en werden de drie prijswinnende verhalen bekend gemaakt, uitgekozen door een deskundige jury. Er zijn drie grote prijzen: de Kruiswerkprijs (publicatie van verhaal in huis-aan-huisblad van Kruiswerk Achterhoek-Liemers), Stad Doetinchemprijs (publicatie van verhaal in Stad Doetinchem) en de Amphionprijs (op de website en in de jubileumkrant).

De creativiteitsprijs krijgt een publicatie op de website van de Gruitpoort en het Rietveldlyceum. En deze is gewonnen door schrijfster Romy Thijssen en gaat over haar oma Doortje Driessen. Met het verhaal ‘Lang haar bij jongens komt altijd goed van pas’:


Lang haar bij jongens komt altijd goed van pas

Om even heel eerlijk te zijn had ik niet verwacht dat mijn rustige en lieve oma vroeger best wel heel erg ruig was. Van met z’n drieën op één bromfiets, tot met onbekenden in de auto stappen, voor haar was niets te gek. Nu ben ik vaak wel in voor een beetje gekkigheid, maar een vreemde jongen versieren om hem zover te krijgen mij en mijn vrienden thuis te brengen? Nou nee, dat is niks voor mij. Ik begrijp natuurlijk dat dit vroeger wel gebruikelijk was en nu misschien niet meer, en dat is nu precies het leuke aan dit interview, vind ik.

Allicht waren de verschillen duidelijk te merken. Oma had al een fulltime baan toen ze veertien was en ging helemaal niet meer naar school. Omdat ze hiermee dus een redelijk zakcentje verdiende, mocht ze van haar ouders gerust op stap. Zevenaar was erg geliefd, want hier kwamen de bekende bandjes zoals George Baker Selection, The Cats en The Shuffles. Hierop dansten zij, haar zussen en haar vriendinnen de hele avond lang. Ze woonde hier niet dichtbij, dus sprongen ze met twee tegelijk achterop de bromfiets van een paar vrienden.

Om klokslag twaalf uur moest ze uiterlijk thuis zijn. En ja, iedereen maakt het weleens mee dat je de trein hebt gemist en er daarna geen één meer rijdt. Dit hadden zij en haar zussen dus ook een keer. Ze hadden een op en top avondje achter de rug en kwamen er achter dat ze te laat waren voor de laatste trein. Even schrikken was dat, want hoe kom je dan thuis? Dat is waar ook, een jongen met een auto versieren! Oma vertelde hoe dit ging: “Mijn zus was daar altijd veel beter in dan ik. Die avond stonden we daar en ze wees naar een super stoere auto. Ze riep: “Daarin gaan we naar huis!” En ja hoor, even later reden we over de snelweg in diezelfde auto met diezelfde jongen.” Nou, was dat nu nog maar zo makkelijk….

Op zo’n avond ontmoet je natuurlijk ook regelmatig nieuwe mensen. In oma’s woonplaats waren er vaak kleine groepjes mensen die disco-avonden organiseerden. Hier gingen zij en haarvrienden ook meerdere keren naartoe. Ze ontmoette een keer een jongen met hele lange haren in een van die disco’s. Hij had haar naar huis gebracht in zijn eend en wilde haar als een echte nette jongen voor de deur afzetten. Oma vroeg hem dit niet te doen aangezien haar vader thuis was en hij niet gediend was van jongens. Toch deed hij het en reed de oprit op, waarna ze daar nog in de auto zaten en hij oma opeens zoende. Ze was nogal bang dat haar vader dit zou zien en kreeg dus ook de schrik van haar leven toen hij doodleuk even de voordeur uit kwam lopen. Ze zei snel: “O, daar komt mijn vader aan, doei doei!” Ze liep met een grote boog om vaderlief heen en ging binnen huiverend aan tafel zitten. Hij kwam binnen en zei: “Wa was dat dan veur un wief?’ Oma was zeer blij dat de jongen al een tijd lang niet naar de kapper was geweest.


Geschreven door Romy Thijssen (geboren 3-10-2003) na aanleiding van een gesprek met haar oma Doortje Driessen (geboren 10-03-1955)